Sam Louwyck als theatraal playbackende travestiet, de beginbeelden van ‘Paroles’ doen toch even slikken. Zijn kolenschoppen van handen strijken steeds maar éénzelfde blonde lok naar achter. Zijn ogen blijven gesloten bij het te berde brengen van een lied van Dalida –we wisten dat die titel ons bekend in de oren klonk.

Zoals ondertussen ook de naam van de regisseur. Gilles Coulier won in 2009 met Ijsland een Wildcard van het VAF en bovendien een selectie voor het filmfestival in Cannes. Dik verdiend, want in zijn derdejaarswerk wierp Coulier zich op als een meester in beheersing. Het vooral onuitgesproken achtergrondverhaal van de hoofdpersonages zorgde voor koude rillingen. Less was more, ook al liep er een zwaarlijvige pierrot in rond. Ook ‘Paroles’ vindt plaats aan de kust, heeft Wim Willaert als protagonist en een (would-be) wijze outcast –ditmaal in de vorm van een travelot.

Louwyck en Willaert, de buddies horen na Ex-Drummer en 22 Mei bij elkaar als Brussel en Oostende. In ‘Paroles’ spelen ze broers, die dus wat routineus naast elkaar door de wereld sjokken. Hoewel ze op zoek zijn naar antwoorden, lijken ze elkaar nog amper wat te zeggen. Of het moest zijn dat groenten gezond zijn. Of dat vis Omega 3 vetzuren bevat. Dùuh. De bewust triviaal gehouden dialoog is niet altijd een goede zaak voor deze dapper broze auteursfilm die nauwelijks andere acteurs in beeld brengt. Want zo'n conversatie werkt het beste als de personages erg subtiel zijn getekend en dat is net waar Coulier en zijn naturalistische acteurs dit keer minder in slagen, de leuke korte bijrol van coscenarist Angelo Tijssens ten spijt. Liefde van en voor de outcast is in de cinema een fantastisch motief, maar ongetwijfeld konden deze karakterkoppen de anekdotiek ruimer zijn overstegen.

Vermeldenswaard is nog de mooi bleke fotografie van David Williamson, die zich qua locaties moet beperken tot een bar, een winkel en de dijk en toch weer wat poëzie op het scherm tovert. Volgende keer een hedendaagse Brussels by Night?