Het Grote Ongeduld! werd vanaf 2005 pas echt interessant. Want behalve de prijzen van Canvas, Lichtpunt en La Deux, die als vanouds een mooie som uitbetalen in ruil voor het uitzenden van de film, reikte het Vlaams Audiovisueel Fonds voor het eerst ook vier wild cards uit. Fictiefilmers Hans Van Nuffel en Joost Wynants en documentairemakers Jean Counet en Gregor Steemans kregen elk zomaar eventjes plusminus € 50.000. Met dat geld kunnen ze een volgend project opstarten.

De twee winnaars van een wild card in de categorie fictie, het charmante maar clichématige De Laatste Zomer en het sterk geacteerde maar pronkerige Het Einde van de Rit, werden meteen ook voorgedragen als genomineerd voor de Canvas fictieprijs. The Sunflyers, met voorsprong de meest van talent bulkende film van de drie, werd daar als derde kanshebber aan toegevoegd.

Erg bizar dan, dat Canvas in zijn keuze voor zijn fictieprijs nog eens in de VAF-vijver ging vissen. Want ook de openbare omroep gaf haar prijs aan De Laatste Zomer. Smaken verschillen, natuurlijk, maar toch ontgoochelt het dat Canvas de nogal brave keuze van de VAF-fictiejury (Karin Beyens, Antonino Lombardo, Susanna Rossberg, Freddy Sartor en Frank Van Passel) gewoon overnam. Bovendien bleef op die manier de derde genomineerde als enige met lege handen op het podium staan. Canvas kocht de film uiteindelijk wel aan, maar de fictieprijs op zijn cv mocht regisseur Tim Mielants vergeten. Hij kreeg dan wel weer een 'speciale vermelding' van het VAF; maar dat was ook het geval voor het nogal flauwe Flash en dus niet meteen een compliment.

Nu kun je argumenteren dat de verschillende jury’s autonome keuzes moeten maken, en dat ze dus dezelfde film kunnen nomineren en bekronen. Maar een extraatje schenken aan wie de jackpot al heeft gewonnen, is voor een festival van dit opzet een jammerlijke zaak.
In deze sterke jaargang waren er nog heel wat fictiefilms die een plekje op de kijkbuis verdienden. Het waanzinnige Gemini, het bloederige Forever of het rauwe Rien d’Insoluble: waarom zou een meerwaardezoeker deze mokerstoten van films niet kunnen of willen verteren?


Betekent dit dat wij pleiten voor overleg tussen de verschillende jury’s? Dat was er dit jaar toch al, blijkens voorgaande lijnen. Net omdat de geldprijzen enorm in schaalgrootte verschillen, lijkt het voor de toekomst een beter idee als de prijzenpotten over meerdere studenten worden verdeeld.
Bij het verdelen van de documentaireprijzen is dat wel gelukt. De documentaire jury van het VAF (Roger Beeckmans, Daniël Biltereyst, Paul Pauwels, Manu Riche en Lut Vandekeybus) maakte een logische keuze bij het bekronen van Trulichka. De maker van deze aangrijpende, ellenlange docu viel met vroeger werk al vaker in de prijzen –twee keer op Courtisane, bijvoorbeeld. Dat Jean Counet nog heel wat in zijn mars heeft, zal niemand betwisten. De tweede wild card ging naar het atypische, wat experimentele maar vederlichte Splendid Residence. Gelukkig bekroonde Lichtpunt niet één van deze twee films, maar wel het ook door kortfilm.be fel gesmaakte De Notre Côté.

De animatieprijs van Canvas (En Attendant) en de fictieprijs van La Deux (Gare à Toi) tenslotte, lijken ons het kaf vakkundig van het koren te hebben gescheiden. Nieuw dit jaar was ook de CBA-prijs (Centre de l’audiovisuel à Bruxelles) voor de beste Franstalige documentaire, deze werd gewonnen door Vivre sans Voir. In globo was het een sterke editie van Het Grote Ongeduld!, met heel wat interessante filmpjes. Nu nog het jurysysteem wat finetunen en de 15de editie wordt helemaal een feest. Ondertussen wordt het uitkijken naar het Kortfilmfestival Leuven!