Marie probeert haar draai te vinden na een fatale liefdesbreuk. Op een avond staat haar ex-vriend voor de deur om zijn spullen op te halen, wat voor haar een drama betekent. Ze raakt op de dool, zoekt verwoed naar liefde en ontdekt dat ze eerst bij zichzelf moet beginnen vooraleer ze verder kan.

Jozefien Scheepers noemt het verhaal niet autobiografisch, maar geeft wel toe dat het toch zeer persoonlijk is, in die zin dat ze altijd probeert om vanuit een gevoel van zichzelf te vertrekken. Enkel op die manier kan ze als regisseuse een gevoel echt tot leven krijgen in een film. Omdat ze het zelf heeft meegemaakt, kent ze het door en door en tracht ze de uitdrukking van die ervaring over te brengen op haar actrice.

Charlotte Vandermeersch (Turquaze) speelt de rol van Marie en slaagt er wonderwel in om uiting te geven aan dit intense gevoel. Hoewel ze soms balanceert op de grens van ongeloofwaardige theatraliteit, weet ze zichzelf staande te houden. De scène waarin ze terugkeert van haar vlucht in de stad en haar lege appartement aantreft, is daar de perfecte illustratie van. De onbeheerste manier waarop zij door het lint gaat tegen haar ex-vriend aan de telefoon, met halve stuiptrekkingen en overslaande stem is gewaagd. Als kijker frons je even de wenkbrauwen en bijna zou je haar afschrijven. Maar ze raakt ermee weg. Hysterie wordt bij sommige vrouwen nu eenmaal aannemelijk.

Het verloop en de afloop van het verhaal roept soms bedenkingen op om dezelfde redenen. Vreemde gedachtekronkels en impulsieve neigingen ontsnappen immers aan pure geloofwaardigheid, ookal zijn ze daarom niet minder reëel. Scheepers neemt risico's op bepaalde vlakken, maar weet wel maar al te goed welke camera- en montageman ze aan de haak moet slaan om het idee in haar hoofd zo getrouw mogelijk én met klasse te kunnen vangen.