Dat België schrijnend en armoedig kan zijn wisten we al en dat niet alleen de gebroeders Dardenne op dit thema een patent hebben, bewijst Cecilia Verheyden met haar realistisch drama Ou Quoi.

Stefaan en zijn verlamde zus Marie hebben hun ouders verloren in een ongeluk, hebben geen geld en een onmenselijke huisbaas die hen, alsof ze nog niet genoeg miserie hebben, buitensmijt. Stefaan ziet geen andere optie dan zich in het plaatselijke, criminele milieu te begeven en haalt daarbij het verleden weer naar boven met de daaraan vasthangende morele kwesties.

Het verhaal is heel sober maar toch mooi uitgewerkt en goed opgebouwd. En ook al hebben we dit soort vertelling al duizendmaal gezien, de acteurs weten hun leefwereld en situatie overtuigend neer te zetten en worden hierin ondersteund door een paar aangrijpende, veelzeggende sfeerbeelden.