Je maakte één van 's lands meest memorabele kortfilms ooit. In Belgium Strikes Back voerde je een cutout versie van Jean-Claude van Damme ten tonele, die de ontvoerde Sabine Hagedoren moest redden en dat op heldhaftige wijze ook doet. Heb je ooit reacties gehad van de 'hoofdrolspelers'?

Sabine vond de film wel OK. We hadden haar hoofd op een ander lichaam gezet en ze vond dat ze zelf toch een minder dik gat heeft. Maar ze kon wel lachen met zichzelf, het is een intelligente vrouw hé. En Jean-Claude... Mja, het is onze enige grote Hollywoodster maar ik vrees dat hij als mens niet de leukste is. Let op, ik kan mij vergissen. En trouwens, respect voor wat Jean-Claude allemaal heeft bereikt. Ik zie het Jan Decleir nog niet doen.

Ondertussen heb je met Linkeroever de overstap naar langspeelfilm gemaakt. Tevreden over het draaiproces?

Ja, maar het is een gigantische opdracht en perfect is het nooit... Langspeelfilm is toch moeilijker dan ik dacht. Kijk, ik heb zeven kortfilms gemaakt, plus een film van 50 minuten voor de VPRO. Dan denk je, ik begin het wel te kunnen. Maar dat is niet zo, bij langspeelfilm start je weer van nul. Film is emotie. Emoties laten werken in een verhaal van twee uur is iets helemaal anders dan in tien minuten. Da's voor een stuk een scenariokwestie, ik heb de film ook zelf geschreven, maar terwijl je draait maak je de film eigenlijk opnieuw. Dat zorgt wel eens voor twijfels: Was dit de goede take? Moet er nog een extra scène ingelast worden? Langspeelfilm is fascinerend en fantastisch om mee bezig te zijn, maar ik voel me nog een beginneling. Het fijne is dat je continu bijleert.

Kan je ons al iets vertellen over het verhaal? Er was een thriller aangekondigd?

Het verhaal draait om een jonge atlete, Marie. Ze is geblesseerd maar weet niet goed wat er precies scheelt. Ze moet twee maand platte rust nemen en trekt in bij haar lief. Op linkeroever. Daar begint ze volledig te flippen, lichamelijk, geestelijk. Blijkt ook dat op dezelfde plaats iemand is verdwenen...

Dat doet denken aan The Tenant en Repulsion?

Ja, of Rosemary's Baby. Valt het nu allemaal voor in haar geest of zijn er echt dingen fout aan het gaan? Polanski is zeker een fantastische regisseur. Maar ik gebruik de situatie om de liefdesrelatie te vertellen tussen Marie en haar lief. Het is wel de bedoeling dat het spannend wordt. Allez, ik ben nog aan het monteren, dus we zullen wel zien (lacht).

Je volgende film wordt dan weer een komedie?

Dirty Mind wordt een donkere komedie, maar eigenlijk zijn de films heel verwant. Ook Dirty Mind vertelt het verhaal van een relatie. Ik maak een trilogie, 'Anatomie van liefde en pijn'. Linkeroever draait om het lichaam, Dirty Mind om het brein en A Love Supreme over de ziel. Die laatste zit nog midden het schrijfproces, dus ik kan er nog niet veel over zeggen. Of ik 21 Grams heb gezien? Ik hoop dat mijn film wat minder pretentieus wordt (lacht).

Je bent jurylid op Leuven Kort. Kwam je hier de afgelopen jaren vaak over de vloer?

Veel van mijn kortfilms zijn op Leuven Kort getoond en ik heb hier ook af en toe prijzen gewonnen. Ik heb het altijd een heel sympathiek festival gevonden.

Waar zal je specifiek op letten tijdens het jureren? Wat vind je belangrijk bij een kortfilm?

Ik probeer zoveel mogelijk te kijken als gewone kijker en niet zozeer op een technische manier. Het belangrijkste blijft: doet het me iets of niet? Ook het genre doet er niet toe. Ik heb een brede smaak. Het criterium is: je denkt 'all right' of 'dat zegt mij niks'. Dat is alles. Bijvoorbeeld, om in Vlaanderen te blijven, ik vind de kortfilms van Fien Troch heel goed. En die van Vincent Bal. Maar ook de video's van Nicolas Provost. Dat zijn heel verschillende dingen. Een voordeel van België is dat we hier minder in vakjes denken in vergelijking met andere landen. In Engeland of Frankrijk zeggen ze vaak: dit is een komedie, dit een thriller. Wij gooien dat graag om.

Merk je dat momenteel ook bij de Vlaamse langspeelfilm?

Ik denk wel dat we goed bezig zijn. Voor mij is het heel fijn om -voor het eerst sinds lang- het gevoel te hebben dat ik met iets héél goeds moet komen aandraven om het gemaakt te krijgen. Ex-drummer, Een Ander Zijn Geluk, Small Gods: al die films bevatten jeugdzondes, ze zijn allemaal niet honderd procent top, maar ze hebben een identiteit. Heel fijn dat dit mijn generatie is. Die films zijn echt dingen van nu. Heel spannend wat er allemaal gebeurt. Neem nu Dagen Zonder Lief: die film gaat eigenlijk over niets maar het is zo goed gedaan! In het echte leven gaat het ook vaak over niks, maar dan zit er wel vanalles onder. Dat heeft die film heel goed gevat. Knap! En dat vind ik ook als jurylid belangrijk. Kan een kortfilm of langspeelfilm een eigen wereld oproepen?

Jan Sulmont