“Zet je recht… voorzichtig… zo ja.” In Emmanuel Marre’s véritéfilm bepalen niet hij en zijn camcorder de mise-en-scène, maar wel een wisselmontage van Brusselse ouders die de haren van hun kinderen stileren met alles wat voorhanden is. Hun directe maar intieme aanwijzingen en de badkamers, keukens en leefruimtes die dienen als efemere kapsalons boetseren het decor, ritme en beeld. 

Een vader scheert een hanekam met een tondeuse en stille overgave. Een moeder zet de keukenschaar in de lokken van haar panikerende zoon. Een dochter stuiptrekt van de pijn terwijl een grove borstel in haar kroeshaar kapt. Ondertussen tonen culturele verschillen zich via de kapsels die ze creëren.

Marre’s kaders voelen zoekend in de huiselijke taferelen. Hij is een vlieg op de muur, maar niet onzichtbaar. Hij past zich aan waar nodig en geeft niet om geluidsapparatuur of zijn eigen schaduw die in beeld komt. De kinderen, gedoemd tot stilzitten en zich nog onbewust van de gedragsregels bij een filmopname, benoemen de lens die hen aanstaart. Er ontstaat een bijzondere driehoek tussen hen, de maker, en het moment dat ze samen delen. (Flo Vanhorebeek)