Lost Exile

BiografieBiography

Fisnik Maxville

Fisnik Maxville werd geboren in 1989 in Kosovo en was tot 2005 vluchteling in Zwitserland. Na zijn studie internationale betrekkingen studeerde hij film. Zijn afstudeerfilm Lost Exile (2016) ging in première in Locarno en kreeg er de Cinema & Gioventù Jury Award. Hij schreef en regisseerde ook The Valley of Happiness (2017), Zvicra (2018), Endgame (2020) en Nostromo (2021). The Land Within (2022) is zijn eerste langspeelfilm.

Festivals
Locarno Film Festival
Clermont-Ferrand International Short Film Festival
PRIJS €2,50
PRICE €2,50
BESCHIKBAARHEID
Wereldwijd
AVAILABILITY
Wereldwijd
ORIGINELE TAAL Albanees, Engels, Servisch
ORIGINAL LANGUAGE Albanees, Engels, Servisch
ONDERTITELING Engels
SUBTITLES Engels
Beeldverhouding
16:9
PRIJS €4
PRICE €4
BESCHIKBAARHEID
Wereldwijd
AVAILABILITY
Wereldwijd
#013
© Lost Exile (Fisnik Maxville, 2016)

Lost Exile

Hana probeert te ontsnappen aan het gebrek aan perspectief in Kosovo. Ze ontmoet Emir, een Servische smokkelaar die haar naar Hongarije zal brengen. Onderweg ontstaan er complicaties wanneer de gewetenloze medewerkers van Emir misbruik maken van Hana’s kwetsbaarheid. Midden een bevroren winter worden Hana's moed en Emir's eer op de proef gesteld.

In dit persoonlijke verhaal buigt filmmaker Fisnik Maxville, die tijdens de ontmanteling van Joegoslavië in Kosovo werd geboren en in 1993 illegaal naar Zwitserland emigreerde, zich over de thema’s immigratie en mensenhandel, waarin de vraag naar identiteit centraal staat. De twee hoofdpersonen herinneren ons aan de spanning tussen Kosovo en Servië. Er worden weinig woorden gesproken, twee werelden botsen. 

Maxville vraagt zich voortdurend af wat onafhankelijkheid betekent en hoe die bereikt kan worden. Door middel van stille maar precieze acties roept de film een staat van eenzaamheid en wanhoop op, waarin de personages gevangen zitten. In dit fragiele ecosysteem waar solidariteit op de proef wordt gesteld, creëert de filmmaker op subtiele wijze een vertelling die twee vijanden herenigt en een nieuw hoofdstuk biedt: zorg als middel om te ontsnappen aan wreedheid.” — Delphine Jeanneret

Deze film werd gekozen door Delphine Jeanneret, als antwoord op Aulona Fetahaj’s she asked me where i was from. Jeanneret is filmcurator, docent en plaatsvervangend decaan van de filmafdeling aan de Universiteit voor Kunst en Design in Genève (HEAD). Ze maakt deel uit van het artistiek comité van het Locarno Film Festival (Open Doors), Internationale Kurzfilmtage Winterthur en La Fête du Slip, en is medeoprichter van Festival Cinéma Jeune Public in Lausanne en voorzitter van de vereniging Ciné-Doc, die documentaires promoot.

Tekst en keuze doorChoice and text by
Delphine Jeanneret