Agenda

Een naamloze dertiger zakt in de zomer vanuit Albanië af naar de Litouwse stilte van zijn thuisdorp om tijd met zijn ouders te spenderen. Zijn komst is ongewenst noch opvallend. Community Gardens leest als een voedingsbodem voor nihilisme, maar via kleine, vaak droge gebaren van toenadering en affectie toont Katkus dat er ook in vervreemding en monotonie een boeiende wereld valt te ontdekken.

The United States of America is een road movie in de zuiverste zin. Op het ritme van Benning en Gordons zwijgzame rit doorheen onder meer New York, Chicago, The Rocky Mountains en Las Vegas tonen ze een Noord-Amerika dat veel soberder oogt dan het bombastische imago dat we gewoon zijn van het land. Hun USA voelt rustiger, haast anti-Amerikaans. 

Twee decennia na Vittorio De Sica’s Shoeshine en Bicycle Thieves, borduurt Cecilia Mangini verder op het thema van een naoorlogs Italië dat geen blijf weet met haar jonge generatie. In haar Moerassenlied geeft Pier Paolo Pasolini – wiens roman Ragazzi di Vita als inspiratiebron diende – tekst en stem aan een volwassen man die terugblikt op zijn kindertijd in de buitenwijken van Rome. 

Eva Giolo portretteert geruisloos en geduldig steeds opnieuw dezelfde actie. Haar eigen lichaam en die van haar geliefden vloeien anoniem in elkaar over via een reeks omhelzingen, vastgelegd op blauwgrijze, vervallen 16mm-pellicule. Aanblikken begraven zich in halzen en vingers verstrengelen zich of strelen liefkozend de contouren van de ander.

Voor zijn bijdrage aan de omnibus film RO.GO.PA.G (1963) laat Pier Paolo Pasolini Orson Welles zien die een film wil maken over de kruisiging van Jezus, terwijl hijzelf, de cast en de crew zich op de meest onchristelijke manier gedragen. La Ricotta is een korte, apocalyptische tirade tegen de gewoonten van het professionele filmmaken en de kilheid van het hedendaagse christendom. 

Sterk geïnspireerd door de schilderijen van Gunter Forg, toont het handgeschilderde werk Dark Night of The Soul een donkerbruine muur, bezaaid met vergeelde beelden van andere interieurs, naast veelkleurige gaten, die een blik werpen op de buitenwereld achter de verschuivende gevel. Stan Brakhage’s films moedigen kijkers aan om de traditionele verhalende structuur te negeren ten gunste van pure visuele waarneming en een viscerale ervaring.